INDESCRIBABLE!!!

One day, while I was trying to put my nephew who is 4 years old into sleep, he asked me, "mama, when I was very small what did I address you as?". Now the situations is such that a 4 year old kid who has just learnt to articulate a few meaningful sentences, is wondering what he was in his still younger days!!

It sounds astonishing when we understand the fact that we humans are never tired of knowing things. Yes, ofcourse am not speaking of syllabus in our days of schooling, the things which we do not get to learn in school seems so fascinating to all of us. Though the kind of feel which bubbles inside us when we learn a thing new to us is indescribable, the satisfaction which we get when we apply that knowledge learnt into practicality and succeed is probably like a blind person imagining how Aishwarya Rai looks like!!! Yes, its true that such a feel cannot be put into words and even if we give it a shape with words, it sounds exaggerated. So its just like hearing a picture or seeing a music. Indescribable!

Such was the situation today wherein I myself am. To share the background for this feel I need to go back a month, when as per our rotational duty postings I was posted to a unit( a unit is a mini branch of a department, say for in our surgery department we have 5 units and each unit gets to do duty on one day a week apart from saturday and sunday). So on duty on Friday, we got a case of RTA( road traffic accident) at around 3:30 pm in the afternoon. I have to clarify one thing that I can disclose only few laymen things in here and can't give out any details which are confidential and come under our medical ethics. So the guy, named X, was run over by a four wheeler vehicle over his chest and upper abdomen. On admission the condition of the guy necessitated that we had to operate on him to give him any glimmer of hope for survival. So explaining the situation to his bystanders we took him to surgery and intra-operative findings too dimmed our hopes that we could see the patient recovering at all.
The operation went very well. Everyone of us will have heard the dialogue in movies that-"operation success, but patient dead", right?? Well before entering this field that dialogue sounded funny to me too that how can that be possible when success and failure go hand in hand? But, its true that sometime operation part will be perfect but the patients' response to that post-operatively during the time of recovery will be very weak and he may succumb to it. So we expected that Mr. X might not recuperate his stress. He was on life support system for 15 days. He was conscious and responding to our commands and recognise us all the treating doctors. He though was recovering very well and certainly stronger than we expected.
So, as per rotation. in the beginning of this month I was posted elsewhere with new patients and new unit. Today evening I went back to my old unit and found this Mr. X lying in the very first bed. It took me some time to recognise him as he had lost weight and in fact he did recognise me and got up and spoke to me. His words were -" ಸರ್, ಎಲ್ಲಿದ್ದೀರಾ ಈಗ? ಬಹಳ ದಿನದಿಂದ ಕಾಣಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬಾಳ ಚನ್ನಾಗಿ ನೋಡ್ ಕೊಂಡಿ ಜೀವ ಉಳ್ಸಿದ್ರಿ ಸಾರ್ ನೀವೆಲ್ಲ..." and all through his words his hands were folded in front of his chest!!
WOW. How could have I felt then? No words! To be honest, these are the moments that make us feel worth of being a doctor. My entire unit-mates will never forget this Mr. X.
I could have probably given a nice finishing to this article, but as I said no more words..........just......WOW............. Its like a blind guy imaging Aishwarya Rai in his vision. Only he can enjoy it, outsiders can just see that smile on his face:-)

THANK YOU AMMA:-)

Anger!

Yes, the most dreadful enemy you can ever have is your own anger. Its true that you can use the same anger in a positive way but, when it has all the ingredients to spoil you 99 times and help you only once, its an obvious indication that we shed it off, right?!

Set aside the situations wherein our friends, relatives or any other stranger comes under the wrath of our anger. Many a times, probably innumerable times, the one person who is constantly under the wrath of our anger will be our own MOTHER!! Don't agree with me? Then just answer among yourself if you have ever done this to your mom;

" Where's my favourite T-shirt in the cupboard, did you displace it?" "Am not finding my book, did you take it?" "Oh gosh, the same old idlis/dosas/rice, don't you cook anything else?" "Why isn't my clothes ironed, I need them right now?" "I need to watch the English Premiere League, set aside your serial for one day". Atleast I will be honest to myself and say that 'yes', I have treated my mom sometimes as if she is meant to take care of me only and didn' care for her emotions. I know that we all love our mom more than anything in this world, eventhen why do we often keep doing this to our mom?

I know its neither mother's day nor woman's day to bring up this topic, but my plight now made me share it. Recently I had to be alone at home as mom-dad had to go to our village back for some work and so had to manage my duties at the hospital and also look after my tummy 3 times a day. So my mom's concern was as to what will I do with my food arrangements. Before leaving she told some hundered times to take care of it and I was like, 'Mom, am married now. Stop treating me like a kid.' I was confident that I know to cook a few dishes, courtesy again my mom, and I can just pass off these 7 days of self cooking and show to my mom that 'What a big deal!'

Well, for the first two days I did justify myself and cooked something edible and even told my mom that ' Whats there in cooking, see am working and cooking both at the same time. Don't worry.' The third day was my real test, my initial enthusiam was dipping and in the midway of my cookery show, the gas supply ended and had to change it. So due to unexpected interference to my work, my whole process went haywire and my dish was edible just becasue I had nothing else left either to eat or to cook afreash. I was so angry on myself for failing. Come'on! On whom am I angry and why? It took a while to realise that many a times when a lil bit of something was missing in the dishes cooked by mom, I used to tell her" Mom, you are getting old and losing your skills". Pity on me!! My mother has been doing this work of cooking and looking after the family without any complaints for the past 40 odd years and me fed up for just 3 days??? Thats it!?

Its not only my story, many of us behave the same. The present tech-savy generation speaks so politely to some unknown creature on the other side of a phone or ask sorry when we accidentally brush our legs to someone in public or even help pur friends with many stuffs. But how many times have we thanked our mothers for cooking our dishes, washing our clothes and even taking care of us? I don't know why do we have that ego to thank our very own cause of existence. No mother expects her child to appreciate her, thats because she never does these works to impress us. She knows that her child needs her. Its our conscience which has to wake up and realise that she too feels heavens in her arms if her child showers love on her. Though it sounds new to literally thank our mother with words, it has a simple way to do it too. No need to express that openly if you can't, but as pointed out earlier, lets cut down our unwanted anger on our mothers. Do not take her for granted and thats the biggest thanking we can give.Lets wake up, better late than never, and let us take this opportunity to thank our mothers for "BEING OUR MOTHER".

SORRY MOM IF I HAVE HURT YOU EVER AND GIVE ME ANOTHER CHANCE TO BE YOUR OFFSHOOT:-)

TO DRUNKARDS, WITH LOVE.

Everyone is quite familiar with the saying " Learn from your mistakes", isn't it? I guess its a yes for an answer. But the question is, ' Do we really?' And this time around its never a clear yes, right!!

Since decades or may be be since centuries our so called 'ಪೋಲಿ'ticians are trying(?) to ban liquor from the society!!! Surprisingly, they are successful too. Now, no one drinks in the society; they just stay 'tight' at home itself. The reason to bring out the topic of "alcoholism" now is simple- may be people aren't fed of drinking; but we doctors are bored and have become emotionless seeing them dying each and everyday. The worst part is, we stand helpless watching the soul packing its journey towards heaven (coz its only there you get "ಮದಿರ" ಟು ಡ್ರಿಂಕ್ ಆಫ್ಟರ್ death) right in front of our eyes in the emergency wards.

Last month in my duty, at around 12 midnight, a male in his 40s was brought to our casualty, complaining of pain abdomen since 2 days. The patient was in distress and appeared toxic, and all preliminaries tests were done and it was found out that the patient had 'alcoholic cirrhosis' and was in pre-hepatic failure state. Funny part is, on enquiring his wife about his alcohol habits, she said she used to serve alcohol everyday at home just to avoid him from going to bar ("ಸತಿ ಸಾವಿತ್ರಿ"). The patient was a chronic alcoholic from past 25 years( so it makes that he had drinking habit since 15 yrs of age) and his plight was explained to the wife saying that his liver is damaged beyond repair and only solution was either afford for a transplant or wait for the nature to take its natural course of action( death in simple words). As expectantly they just preferred to wait till the patient passes away.

It might sound so cruel for outsiders' but we see such cases everyday and we feel helpless that despite being healers, we just can't help them unless they help themselves. Am not saying that we should ban liquor and be teetotalers, but at least we must know our limits and stop everything beyond the line.

I just remember a funny line( actually its an educative tag line by govt. of Karnataka to discourage drinking)-" ಮಧ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿ , ವಾಹನ ಚಾಲನೆ ಮಾಡಬೇಡಿ" instead of being ಮಧ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದಾಗ ವಾಹನ ಚಾಲನೆ ಮಾಡಬೇಡಿ, its like encouraging them to drink, but not drive. Poor govt.,.

So wherever you are, its for all DRUNKARDS, WITH LOVE- "HELP US HELP YOU".

ಜಸ್ಟ್ ಮಾತ್ ಮಾತಲ್ಲಿ....

Its been too long since i last posted in my blog and here I am, back in the business. And i do promise to myself that I'l be regularly updating the facts and fictions of my life, henceforth. My own world and the one around me has changed dramatically in a span of time when my body completed its one full journey, around the sun, i.e., a year since i last posted. Another milestone has been etched in the path of my life. Life till now was a "carefree" bird and since the wedding its been a "careful" bird. Err, i know you people think the other way round, so, before u conclude wrong meaing of the words, let me explain. "Carefree" was the attitude then, coz whatever the consequences of my action, were entirely on me; "Careful" is the attitude now, coz, it is not only me, now I have a soulmate who will also bear the grunt of my actions. That does not mean I have become extracautious. Life is the same with only a new soul being a part of your routine. Every friend of mine starts the conversation over the phone with a preformed sentence- ಏನಪ್ಪ ಹೆಂಗಿದೆ ಮ್ಯಾರೀಡ್ ಲೈಫು? To be honest, "there is not a change". It gives you more secure feeling in life that, once you end your day, you have a person waiting for you to talk you out of your day's frustrations, share your day's success, ward off your day's sadness, face your silly anger and yet give you back a soothing smile. In simple words, a partner is your stress buster. And do not forget that you need to be their stress buster too, which most of the times we tend to overlook at. I hereby wish all my friends who are gonna enter their wedlock sooner or later to find the best possible stress buster of your life.

So, other than my wedding, in the last one year few of my friends also have entered their ಗೃಹಸ್ತಾಶ್ರಮ. To name a few, Dr.Sai Krishna,Dr. Tejal, Dr.Harish, Dr. Nafseer, Dr. shubratha, Archana, Manohar and PMP. Hey people welcome to the alumnus!

On the career front,I have entered into the second year of my postgraduation now. Surgery is getting interesting day by day, yet scary with the potential risks involved.

A couple, who both happen to be common friends of mine and Latha, Goutham and Teju had come back to hometown davanagere from US after a year and half. Did meet them and spend some nice time over lunch. Happy to see the couple( one year seniors to us in wedding:-) ) having splendid comfortness with each other and each other's families. Hey guys wish you lots of love and success always. By the time you read this blog, i guess you will be back in US. Bon Voyage.

And lastly, its often to forget our own families isn't it? My appa, amma, akka, bhaava, amshi and also everybody in Latha's family are having quiet time in their day to day proceedings. So then, I will sign off now and be back with a story of DAY TIME ROBBERS IN NOKIA CARE in davanagere. Until then, happy times to all of you.!

PS: I LOVE YOU

“HAVOC”- that’s the word which has been in the headlines everywhere now. Isn’t it?

“Rain plays havoc in Karnataka!!” “Recession is continuing to play havoc in the market!!” “Terrorists create havoc in Mumbai!!”….. The list goes on and on…!

But the thing to be noticed is the use of the word “HAVOC” for all such miscreant or not so happy situations. Why can’t it be used to any happy circumstances??

I feel it can be used in a different way and let me use it to say;” The last one and half months have brought in havoc of changes in my life!!” Bemused is it!! Let me substantiate my mords then.

I would definitely love to share about that havoc creator in my life. It’s my fiancée- Latha. Though a simple and happy go lucky kind of girl, like any other, she holds a special place in my heart and has been the reason behind the significant changes in these one and half months. I knew her from past 12 yrs and though not any yash chopra kind of a decade long love story, both of us did find the ideal partners in one another and finally, with the blessings of our elders got engaged on 21st of June and soon will be tying the knot in December.
Yesterday, that is on Saturday the 18th of July, she was felicitated by her old school (which happens to be my old school too, where I had met her in my high school days), Anubhava Mantapa, for being an achiever and a successful M.Tech degree holder from IIT MUMBAI (yep, she is brainy and with too much filled in her brains, she often forgets normal routines!!!). It was a sight to behold. Just to give you a feel of that moment, imagine how it might be to see-Your girl being felicitated in front of a large gathering with you being amongst those crowds, hearing praises about her and joining hands to applaud her!! Sounds a moment of worth, right?! It was definitely a proud moment, with my dad, mom, sis, jeeju, her mom and relatives feeling high about her and feet off the ground..!!!
Life in these one and half months has been seemingly happy, with satisfying academic career, ever supportive parents, and innumerable friends and of course the havoc creator, my fiancée. I wish such a time to everyone as it is really a havoc time to have.
Ah ah, one more thing, my fiancée feels am too disciplined and socially correct kind of a guy behaving like a good good goody always. So just to prove her wrong, I need to say something to her where anyone in worldwide web can see- Hey Lathu, I Love You!

THE ANT AND THE GRASSHOPPER

The story of an Ant and The Grasshopper.
I just loved this e-mail, and thought of sharing it. Its really a food for thought story. Enjoy!!

The Ant works hard in the withering heat all summer building its house and laying up supplies for the winter.The Grasshopper thinks the Ant is a fool and laughs & dances & plays and summer away.

Come winter, the Ant is warm and well fed. The Grasshopper has no food or shelter so he dies out in the cold.


*Indian Version:**

The Ant works hard in the withering heat all summer building its house and laying up supplies for the winter. The Grasshopper thinks the Ant's a fool and laughs & dances & plays the summer away.
Come winter, the shivering Grasshopper calls a press conference and demands to know why the Ant should be allowed to be warm and well fed while others are cold and starving.
NDTV, BBC, CNN show up to provide pictures of the shivering Grasshopper next to a video of the Ant in his comfortable home with a table filled with food.
The World is stunned by the sharp contrast. How can this be that this poor Grasshopper is allowed to suffer so?
Arundhat Roy stages a demonstration in front of the Ant's house.*
Medha Patkar goes on a fast along with other Grasshoppers demanding that Grasshoppers be relocated to warmer climates during winter.
Mayawati states this as `injustice' done on Minorities.
Amnesty International and Koffi Annan criticize the Indian Government for not upholding the fundamental rights of the Grasshopper.
The Internet is flooded with online petitions seeking support to the Grasshopper (many promising Heaven and Everlasting Peace for prompt support as against the wrath of God for non-compliance) .
Opposition MPs stage a walkout. Left parties call for ' Bengal Bandh' in West Bengal and Kerala demanding a Judicial Enquiry.
CPM in Kerala immediately passes a law preventing Ants from working hard in the heat so as to bring about equality of poverty among Ants and Grasshoppers.
Lalu Prasad allocates one free coach to Grasshoppers on all Indian Railway Trains, aptly named as the 'Grasshopper Rath'.
Finally, the Judicial Committee drafts the ' Prevention of Terrorism Against Grasshoppers Act' [POTAGA], with effect from the beginning of the winter.
Arjun Singh makes 'Special Reservation ' for Grasshoppers in Educational Institutions & in Government Services.
The Ant is fined for failing to comply with POTAGA and having nothing left to pay his retroactive taxes, it's home is confiscated by the Government and handed over to the Grasshopper in a ceremony covered by NDTV.
Arundhati Roy calls it ' A Triumph of Justice'.
Lalu calls it 'Socialistic Justice '.
CPM calls it the ' Revolutionary Resurgence of the Downtrodden '
Koffi Annan invites the Grasshopper to address the UN General Assembly. **



Many years later....**
The Ant has since migrated to the US and set up a multi-billion dollar company in Silicon Valley , 100s of Grasshoppers still die of starvation despite reservation somewhere in India ,



AND



As a result of loosing lot of hard working Ants and feeding the grasshoppers, India is still a developing country.

ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ...!!

ಹಳೆಯದೊಂದು ಹಾಡು ಎಲ್ಲರಿಗು ನೆನಪಿರುತ್ತೆ-" ಹಾವಿನ ದ್ವೇಷ ಹನ್ನೆರಡು ವರುಷ, ನನ್ನ ದ್ವೇಷ ನೂರು ವರುಷ" ಅಂತ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾಕಪ್ಪಾ ಇದು ಅಂದ್ರೆ, ದ್ವೇಷದ ವಿಷಯ ಅಂತಂದಾಗ ಅಷ್ಟೊಂದು long years ತನಕ ನೆನಪು ಇಟ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಸಹಜ.Help ಮಾಡಿರೋ ವಿಷಯಗಳನ್ನ , ಜನರನ್ನ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಕಡಿಮೇನೆ. ಅದು ಅಲ್ಲದೆ, ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾವು students ಗಳೇ teachers ಗಳನ್ನ ನೆನಪಿಡೋದು ಕಷ್ಟ, ಅಂತಾದ್ರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ teacher ತನ್ನ ಸ್ಟುಡೆಂಟ್ ನ ನೆನಪಿಟ್ಟು ಮಾತನಾಡಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಸಂತೋಷ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ I guess.

ಅಂತ ಒಂದು situation ನನ್ನು ನಾನು witness ಮಾಡಿದ್ದು ಮೊನ್ನೆ. ನನ್ನ "ಅನುಭವ ಮಂಟಪ" ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಒಬ್ಬ ಸರ್ ಬಗ್ಗೆ ಕಂಡಿತ ನೆನಪಿರುತ್ತೆ.. ಅವ್ರು ನಮ್ಮ V.N sir, ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಮಾಸ್ತರ್ ವಾಸುದೇವ್ ನಾಡಿಗ್. ನಮ್ಮ ಸ್ಕೂಲ್ ನಲ್ಲಿ, ಜಸ್ಟ್ ಎರಡು ವರ್ಷ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದರು, ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ he left there behind an everlasting impression.ಬಹಳ ಜನ ಸರ್ ನನಗೆ partiality ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಅಂತ ಒಂದು feel. ಅದು ನಿಜ ಅಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರು, i liked that feel though!!!

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನೆನಪು ಹೇಗೆ ಅಂದ್ರೆ, ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ( ಅದು ಯಾರು ಅಂತ ಮುಂದಿನ ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ) ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ(ಕಳೆದ ೧೨ ವರ್ಷದಿಂದ ನಾನು ಅವರನ್ನ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿಲ್ಲ)ಅವರ contact ಗೆ try ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಅದು ಹೇಗೋ ಮೊನ್ನೆಯ ದಿನ, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಅವರ ನಂಬರ್ ಸಿಕ್ತು. ಅಳುಕಿನಿಂದಲೇ ಡಯಲ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ಅವ್ರೆ ಫೋನ್ recieve ಮಾಡಿದ್ರು. ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟರು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟ ಸಂಗತಿ ಅಂದ್ರೆ, ಅವ್ರು ನಮ್ಮನ್ನು recognise ಮಾಡಿದ್ದು , ಅದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಏನು ಬೇಕು?

ಸರ್ ನ ಸಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಮೀಟ್ ಮಾಡೋ ಯೋಚನೆ ಇದೆ. ಅವರನ್ನ ಭೇಟಿ ಆದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳನ್ನ ಬರೆಯುತ್ತೀನಿ. ಅಂದಹಾಗೆ, ಸರ್ ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಳಿಯ ಚಿಂತಾಮಣಿ ತಾಲೂಕಿನ ಬಳಿ " ನವೋದಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ" ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ. "ನಚಿಕೇತ" ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಮಗ ಇದ್ದಾನೆ. ಸೊ, ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವವರೆಗೂ.......

"ತುಂಟಾ"ಟಗಳು ಭಾಗ-2

ನಾನು, ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯುವಾಗ, ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಹೆಸರು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ "೨೦೦೧ರ ತುಂಟ"ರು ಅಂತ ಬಂತು ಅನ್ನೋದರ ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನ ನೆನಪಿಸಿಕೊಡ್ತೀನಿ.
ಆ ಒಂದು ಮಾತು ಮರೆತಿದ್ದೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ, ಹಿಂದಿನ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದಿದ ನನ್ನ ತಂಡದ ಸ್ನೇಹಿತರು, ನನ್ನ ಅಡ್ಡ ಹೆಸರನ್ನು ಯಾಕೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಅಂಥ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ. ಆದ ಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ನನ್ನ ತಂಡದವರು "ಮಠಾಧೀಶ" ಅಂಥ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿರೋದುಂಟು. ಅದಕ್ಕೆ ಅಂಥಾ ವಿಶೇಷ ಕಾರಣ ಏನು ಇಲ್ಲ, ಹಾಗಂತ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳೋಕ್ಕೊಗಲ್ಲ. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗು ಮಠ ಹತ್ತಿಸೋ ಕೆಲಸವನ್ನ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಮಾಡುವ ನಿಪುಣತೆ ಇತ್ತು ಅನ್ನೋ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ. ಅದು ಎಷ್ಟು ಸುಳ್ಳು-ಎಷ್ಟು ನಿಜ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಅವರುಗಳೇ ಹೇಳಬೇಕು!!!
"ಮೈಸೂರು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯ", ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಎಲ್ಲ್ರೂ ಹೇಳೋ ಒಂದೇ ಮಾತು- ಬಹಳ ಒಳ್ಳೇ ಕಾಲೇಜು, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರೋರೆಲ್ಲ ಬುದ್ದಿವಂತ್ರು. ಹೌದು. ನಿಜ ಕೂಡಾ.ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರೋ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಊರುಗಳ, ಅವರವರ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲೇಜಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿದ್ದವರೆ.ಆದಕಾರಣ,ಈ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನ ನಾವು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮಿನಿಂದ ಹೊರಗಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು.
ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಪಾದರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಮೂರು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಏನಿದ್ದರೂ ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತರ ಪರಿಚಯ, ಸೀನಿಯರ್ಸ್ಗ್ ಗಳ ರಾಗಿಂಗ್, ಮೈಸೂರು ನಗರ ಪರ್ಯಟನೆಯಲ್ಲೇ ಕಳೆದುಹೊಯ್ತು. ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀವರ್ಷದಂತೆ ಆ ವರ್ಷದ ವಾರ್ಷಿಕ ಫೆಷ್ಟ್(ಹಬ್ಬ) ಶುರುವಾಯ್ತು. ಆ ಫೆಷ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳೂ ಏನದರೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಕೊಡಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಹಂಬಲ. ಆವಾಗ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಈ ತಂಡಗಳನ್ನ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳೋ ವಿಚಾರ. ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಚಿನಿಂದ ಎರಡು ತಂಡಗಳು "ಸ್ಕಿಟ್ ಮತ್ತು ಮ್ಯಾಡ್ ಆಡ್ಸ್ " ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ವಿ.ಆದರೆ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ವಿಷಯ ಅಂದ್ರೆ, ಆ ಎರಡು ತಂಡಗಳ ಪೈಕಿ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಒಂದು ತಂಡದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಈಗಿನ ತುಂಟ ತಂಡದ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಇನ್ನೊಂದು ತಂಡದಲ್ಲಿದ್ದರು.
ನಾನು ಭಾಗವಹಿಸಿದ ತಂಡ ಮ್ಯಾಡ್ ಆಡ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಎರಡನೆ ಬಹುಮಾನ ಗಿಟ್ಟಿಸಿದರೆ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ಇದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ತಂಡ- ಮ್ ಮ್ ಮ್, ತಮ್ಮ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಸ್ಟೇಜ್ ಷೋನಲ್ಲಿ "ಡಿಸ್-ಕ್ವಾಲಿಫೈ" ಆಗಿದ್ದರು. ಹಾಗಂತ ಸರಿಯಾಗಿ ಫರ್ಫಾರಮೆನ್ಸ್ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಶ್ಲೀಲತೆ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ. ಆದರೆ, ಅವರು ಮಾಡಿದ ಆ ಸಾಹಸದಿಂದ ಸೀನಿಯರ್ಸ್-ಗಳ ಹಾಟ್ ಫೇವರೇಟ್ ಆಗಿದ್ದಂತು ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ ಸರಿ.
ಇದಾದ ನಂತರ ಸ್ಕಿಟ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಿತ್ತು. ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆ "ಡಿಸ್-ಕ್ವಾಲಿಫೈ" ಆದ ಸ್ನೇಹಿತರ ತಂಡ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸ್ಕಿಟ್ ಮಾಡೋ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಕೊಂಚ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಮಾಡೋ ಯೋಚನೆ ಹೊತ್ತು, ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸ್ಕಿಟ್ ಮಾಡಿದರು. ಅದನ್ನ ಸ್ಕಿಟ್ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ ಮೂವಿ ಸ್ಫೂಫ್ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ( ಅಂದರೆ ಒಂದು ಚಲನಚಿತ್ರದ ಕಥೆಯ ಎಳೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ಕಥೆಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮಗಳನ್ನ, ಉಪಕಥೆಗಳನ್ನ ಸೇರಿಸಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾಗಿ ಮಾಡುವುದು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಟೇಜ್ ಮೇಲೆ ಅಭಿನಯಿಸುವ ಯವುದೇ ಕಲಾವಿದ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಧ್ವನಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ತನ್ನ ದೇಹ ಚಲನ ವಲನಗಳ ಮೂಲಕ ಅಭಿನಯಿಸಬೇಕು). ಇಂತಹ ಕರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ "ಬಭ್ರುವಾಹನ" ಚಲನಚಿತ್ರವನ್ನ ಆಯ್ದು, ಅದನ್ನ "ಗಬ್ಬುವಾಹನ" ಅನ್ನೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಬಹಳ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರು .
ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನ ಎಲ್ಲರೂ ಮುಕ್ತಕಂಠದಿಂದ ಪ್ರಶಂಶಿಸಿದರು.ಆ ಅರ್ಹತೆ ಅದಕ್ಕಿತ್ತು .ನಮ್ಮ ಕಣಗಾಲನ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಧ್ವನಿ, ಗಬ್ಬುವಾಹನಾಗಿ ಕಿಟ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಅರ್ಜುನನಾಗಿ ಕೆ.ಪಿಯ ಅಭಿನಯ, ತೇಜಸ್ವಿ, ,ವಿನಯ್,ಗಿರಿ, ಇವರೆಲ್ಲರ ಪಾತ್ರ ಪೋಷಣೆಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮಗೆಲ್ಲ ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂತಸಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಚಿದು ಪಾತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿರದಿದ್ದರು ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದ.ವಿಪರ್ಯಾಸ ಅಂದರೆ ಆ ತಂಡದಲ್ಲಿ ನಾನಿನ್ನೂ ಸದಸ್ಯನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಸ್ಕಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಬೇಕಿತ್ತು ಅನ್ನಿಸದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ, ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆ ತಂಡದ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನ ಅವರ ತಂಡದೊಳಗೆ ಒಬ್ಬ ಸದಸ್ಯನಾಗಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಯಸಿದ್ದು. ಆ ತಂಡದಲ್ಲಿದ್ದವ್ರೆಲ್ಲರೂ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರದ ಒಡಾನಾಡಿಗಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮವನೊಬ್ಬನಾಗಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಯಸಿದರೇನೊ. ಏನೇ ಆದ್ರೂ, ಅವರ ಆ ನಡೆ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಖುಶಿ ನೀಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಈ ಮೂಲಕ ಅದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ.
ನಮ್ಮ ತಂಡವೇನೋ ಅಸ್ತಿತ್ಥ್ವಕ್ಕೆ ಬಂತು, ಆದರೆ ತಂಡಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ಇನ್ನಾ ಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸೀನಿಯರ್ಸ್-ಗಳ ಒಂದು ಸ್ಕಿಟ್ ತಂಡವಿತ್ತು. ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನ "ಕೂಳೆ ಡಾಕ್ಸ್"(ಕೂಳೆ ಅಂದ್ರೆ ಮೈಸೂರು ಭಾಷೇಲಿ ಜಾಲಿಯಾಗಿರುವುದು ಎಂದರ್ಥ.ಡಾಕ್ಸ್ ಅನ್ನೋದು ಡಾಕ್ಟರ್ಸ್-ಗೆ ಶಾರ್ಟ್ ಫಾರ್ಮ್) ಅಂತ ಕರೆದುಕೊಳ್ಳೊವ್ರು. ಅವರ ಒಂದು ಸ್ಕಿಟ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಾಸ್ಯ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಈ ತರಹದ ಪ್ರಷ್ಣಾರ್ಥಕ ಪ್ರಸಂಗವಿತ್ತು- "ಕಾಲಿಲ್ಲದವನಿಗೆ "ಕುಂಟ" ಅಂತ ಕರೀತಾರೆ, ಕಾಲಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಕುಂಟ ಅಂತ ಕರೀತಾರೆ, ಆದರೆ, ಏನಿಲ್ಲದವನಿಗೆ "ತುಂಟ" ಅಂತ ಕರಿತಾರೆ???" ಹೌದು, ಆ ಸಾಲಿನ ಅರ್ಥವನ್ನ ನೀವೆಲ್ಲ ಈಗಾಗಲೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೀರಾ. ಅದು ವಿಭಿನ್ನಾರ್ಥ ಕೊಟ್ಟರೂ, "ತುಂಟ" ಅನ್ನೋ ಪದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅದನ್ನೇ ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಹೆಸರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋ ಒಮ್ಮತಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು. ಇನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ವರ್ಷ ೨೦೦೧ನೆ ಇಸವಿಯದ್ದರಿಂದ, ಆ ಇಸವಿಯನ್ನ ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡೆವು.
ಹೀಗೆ ಜನಿಸಿದ್ದೆ ನಮ್ಮ "೨೦೦೧ರ್ ತುಂಟ"ರು ತಂಡ. ಈ ನಮ್ಮ ಕಥೆ ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಖುಷಿ ನೀಡಿದ್ದೇ ಹೌದಾದರೆ, ಇದೇ ರೀತಿಯ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಕಥೆಗಳನ್ನ ನಿರೀಕ್ಶಿಸಿ. ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ.

"ತುಂಟಾ"ಟಗಳು

ನಿನ್ನೆ ಟಿ.ವಿಯಲ್ಲಿ ಐ.ಪಿ.ಎಲ್ ಟೂರ್ನಮೆಂಟಿನ ಬೆಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಮುಂಬಯಿ ತಂಡಗಳ ನಡುವಿನ ಹಣಾಹಣಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಗ್ಯಾಲರಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಫಲಕ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು." ಬೆಂಗಳೂರು ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿದ್ದೀವಿ"- ಈ ಫಲಕ ನೋಡಿದಾಗ ಓಂದು ರೀತಿಯ ಪುಳಕ. ಇದೇ ರೀತಿಯ ಒಂದು ಅನುಭವವನ್ನ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಗೌತಮ್ ವಿಮಾನಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರದೇಶದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಕನ್ನಡದ ಮಾತುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಬಹುಶ ಕನ್ನಡದ ಮಹಿಮೆಯೇ ಆ ರೀತಿ ಇರಬೇಕು. ಎಷ್ಟೇ ಭಾಷೆ ಕಲಿತರೂ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಅಥವ ಬರೆಯುವಾಗ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅನಂದ. ಅಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಾಗ ನಿಜವಾದ ಭಾವನೆಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಬಹುದು. ಅದೇ ಕಾರಣದಿಂದ "ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ"ದಲ್ಲಿ ಈ ನನ್ನ ಬರಹದ ಗುಚ್ಚ.

ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗಿನಿಂದ್ಲೂ ಕನ್ನಡವನ್ನ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ, ಪ್ರಥಮ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಓದಿದೇನೆ ಕೂಡ. ಆದ್ರೆ ಅಭಿಮಾನ ಅನ್ನೋದರ ನಿಜಾರ್ಥ ಬಹುಶಃ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಆಳಾವಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದ್ದು ನಾನು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವೈದ್ಯಭ್ಯಾಸ ಮಾಡೋ ಸಮಯದಲ್ಲಿ. ಈ ಬ್ಲಾಗ್ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಎನಾದ್ರೂ ಬರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದಾಗ ನನ್ನ ಮನಸಿಗೆ ಮೊದಲು ತೋಚಿದ ವಿಷಯ ಅಂದ್ರೆ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳು, ನೆನಪುಗಳೇನೊ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳದ್ದಾದರೂ ಖಂಡಿತವಗಿಯೂ ಓದಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಮರೆಯಲಾಗದ ಕ್ಷಣಗಳು.
ಯಾವುದೇ ಕಾಲೇಜಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ ನಮ್ಮ ತರಂಗಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳೋ ಅಂತ ಸ್ನೇಹಿತರ ಗುಂಪುಗಳನ್ನ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೀವಿ. ಅಂಥ ನನ್ನ ಬಳಗ ಕೂಡ ಇತ್ತು ಹಾಗೂ ಈಗಲೂ ಇದೇ ಕೂಡ. ಆ ನಮ್ಮ ಬಳಗಕ್ಕೆ ನಾವುಗಳು ಕೊತ್ತುಕೊಂಡ ಹೆಸರೇ- "೨೦೦೧ರ ತುಂಟ"ರು. ಹೆಸರು ಕೇಳಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯ್ತೋ ಇಲ್ಲಾ ನಗು ಬಂತೋ??? ಆ ಹೆಸರು ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿಗೆ ಬರೋದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಹಿನ್ನಲೆ ಕೂಡ ಇದೆ. ಆ ಹಿನ್ನಲೇನ ಹೆಳೋ ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ತಂಡವನ್ನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತೀನಿ. ಈ ನಮ್ಮ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಹತ್ತು ಜನ ಇದ್ದೀವಿ. ನನ್ನನ್ನ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಉಳಿದವರ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಹಾಗೂ ನಾ ಕಂಡಂತೆ ಅವರುಗಳಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೀನಿ. ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಮೂಲಕ ಅವರುಗಳಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮುಖತಃ ಹೇಳಲಾಗದ ಎಷ್ಟೋ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನ ಹೇಳಬಹುದು ಕೂಡ.

1. ಕೆ.ಪಿ. ಪ್ರದೀಪ್- ಇವನ ಹೆಸರನ್ನ ಕರೆಯೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಇರೋರು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಈತ "ಕೆ.ಪಿ" ಎಂದೆ ಚಿರಪರಿಚಿತ. ಮಂಡ್ಯದ ಹುಡುಗ ( ಅದೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಈ ಮಂಡ್ಯದ ಹುಡುಗರನ್ನ ನೋಡಿದರೆನೆ ಗುರುತು ಹಿಡಿಯಬಹುದು. ಅವರ ಹಾವ-ಭಾವ, ಚಲನ-ವಲನ ಎಲ್ಲಾ ಮಂಡ್ಯದ ಅಚ್ಚನ್ನ ಕಾಣಬಹುದು). ಈತನನ್ನ ಮೊದಲು ನೋಡಿದಾಗ ಅನ್ನಿಸೋದು; ಈತ ಯಾರ ಜೊತೆನಲ್ಲು ಬೆರೆಯೋದಿಲ್ಲವೇನೊ, ತುಂಬ ರಿಸರ್ವ್ಡ್ ತರ. ಆದರೆ ಬೆರೆತು ನೋಡಿದಾಗ ಅನ್ನಿಸೋದು ಅದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ದ. ನೋಡಲು ತುಂಬ ರಫ್ ಅಂಡ್ ಟಫ್ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮಿತಭಾಷಿ.ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರೋ ಒಂದು ಭಾವನೆ ಅಂದರೆ ನನಗೂ ಮತ್ತೂ ಕೆ.ಪಿ ಗೂ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಹೊಂದೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಬಹುಶಃ ನಾನೂ ಕೂಡ ಅದಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಟಿ ಕೊಡೋ ಹಾಗೆ ವರ್ತಿಸುತಿದ್ದೆ ಕೂಡ. ಆದ್ರೆ ಇದುವರೆವಿಗು ನನ್ನ ಹಾಗು ಅವನ ಮಧ್ಯ ಯಾವುದೆ ಜಗಳ ಆಗಲಿ, ಒಬ್ಬರನ್ನ ಒಬ್ಬರು ಜರಿದುಕೊಂಡು ಬೈದಿರುವುದಾಗಲಿ ಆಗಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೂ ಎಲ್ಲರಿಂದ ಆ ಭಾವನೇನ ತೆಗಿದು ಹಾಕಿಸೋಕಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಮೂಲಕ ಕೆ.ಪಿ ಗೆ ಹೇಳ್ಕೊಳ್ಳೋದಾದ್ರೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಖಂಡಿತ ಒಂದು ರೀತಿ ಜಲಸಿ ಇತ್ತು. ಅದು ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅವನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಮ್ಮ್ಯುನಿಕೇಶನ್ ಸ್ಕಿಲ್ಲ್ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಲೇ ಕೆ. ಪಿ ಆ ವಿಷಯವಾಗಿ ಖಂಡಿತ ನಿನ್ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಲೇಬೇಕು. ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ರೀತಿ ಆಗೋಕೆ ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತೀನಿ.
2. ರಾಜಶೇಖರ್.ಜಿ.- ಅವನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಇಟ್ಟಿರೋ ಹೆಸರಿಗಿಂತ ಪ್ರಸಿದ್ದಿ ಪಡೆದ ಅವನ ಅಡ್ಡ ಹೆಸರೇ-"ಷಾ". ಆ ಹೆಸರು ಬರೋಕೆ ಕಾರಣಾನ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳೋಕ್ಕಾಗಲ್ಲ, ಕ್ಷಮಿಸಿ!! ಈತ ವಿಜಯನಗರದ ವೀರಪುತ್ರ. ಇವನೇನದ್ರೂ ವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿಗೆ ಬರಲ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಪ್ರಾಯಶಃ ಹೊಸಪೇಟೇಲಿ ಟೂರಿಸ್ಟ್ ಗೈಡ ಆಗಿ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಿದ್ದನೊ ಏನೋ. ಯಾರಾದ್ರೂ ಇವನ ಜನ್ಮಸ್ಥಳ ಹೊಸಪೇಟೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಜರಿದರೆ ಮುಗೀತು, ವಿಜಯನಗರದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರನ್ನದ್ರೂ ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತಿದ್ರೋ ಏನೋ, ಇವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬರೋ ಕನ್ನಡದ ನಿಂದನಾ ಪದಗಳು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಘನಘೋರ. ನಮ್ಮ ತಂಡ ಎನಾದ್ರೂ ಸ್ಟೇಜ್ ಪರ್ಫಾಮೆನ್ಸ್ ಕೊಡೋಕೆ ಹೆಸರು ನೊಂದಾಯಿಸಿ ಪರ್ಫಾಮ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಈ ಮಹಾಶಯ. ಕೊನೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕೈ ಎತ್ತೋದ್ರಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ. ಲೇ ಎಲ್.ಕೆ.ಬಿ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಇನ್ನ ಸಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಲ್ಲ ಇವನ ಹಾಗೆ ಜೀವನವನ್ನ ಖುಷಿಯಿಂದ ಜೀವಿಸಿ, ಕಷ್ಟ ಇದ್ದ್ರೂ ತೋರಿಸ್ಕೊಳ್ಳದೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗೊ ಸ್ವಭಾವ ನನಗಿಷ್ಟ.
3. ತೇಜಸ್ವಿ ಕುಮಾರ್.ಎ.ಬಿ.- ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗ ವೈದ್ಯ. ಅಂದ್ರೆ ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ಏನದ್ರು ಕನ್ಫ್ಯೂಷನಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ, ಅಂತವರಿಗೆ ಅವರು ಮಾಡೋಕೆ ಹೊರಟಿರ‍ೋ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಒಲವು ಮೂಡಿಸಿ ಅವರ ಮೂಡನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡೋದರಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಸಾಕ್ರೇಟಿಸ್ ಕೂಡ ಇಷ್ಟು ಫಿಲಾಸಫಿ ಹೇಳ್ತಿದ್ದನೋ ಏನೋ ನಾನಂತೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಯ ಈ ಹುಡುಗ ಅವನನ್ನ ಮೀರಿಸೋದು ಖಂಡಿತ. ಅದಕ್ಕೆ ಇವನನ್ನ ಅಭಿನವ "ಸಾಕ್ರೇಟಿಸ್"ಅಂತ ನಾಮಂಕಿತ ಮಾಡಿದ್ದೀವಿ. ನೋಡೋಕೆ ಸೋಂಬೇರಿ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಕೊಡ ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸಗಾರ. ಯಾರಿಗೇ ಆದ್ರೂ ಸಹಾಯ ಮಡೋಕೆ ಹಿಂದೂಮುಂದೂ ನೋಡದಂತ ಹುಡುಗ. ಅವನ ಆ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವ ನನಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಎರವಲು ಪಡೆಯೋ ಆಸೆ.
4. ಚಿದಾನಂದ.ವಿ.- ನಾವೆಲ್ಲ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಹೀರೋಗಳಿಗೆ ಬಿರುದುಗಳು ಇರೋದು ನೋಡಿರ್ತೀವಿ. ಇಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ನಮ್ಮ ತಂಡದ "ರೈಸಿಂಗ್ ಸ್ಟಾರ್". ಆ ಬಿರುದು ನೀವಂದುಕೊಳ್ಳೋ ತರಹ ಅಲ್ಲ. ಯಾರಾದ್ರು ಯದ್ವಾ ತದ್ವಾ ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ ಸಾಕು, ಈ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಕೋಪ ನೆತ್ತಿಗೆ ಎರಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಸೋ, ಬಹಳ ಬೇಗ ರೈಸ್ ಆಗೋದ್ರಿಂದ ಇವನು ರೈಸಿಂಗ್ ಸ್ಟಾರ್. ಈತ ಹಾಸನದ ಚೆಲುವ ಕೊಡ. ತುಂಬ ಮೃದು ಸ್ವಭಾವ, ಓದಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ನಿಷ್ಟೆ ಇರುವವ. ಈತನ ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ಘಟನೆಗಳು ಏನಾದ್ರೂ ಹೀರೋ ಸುದೀಪಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೆ ಇವನ ಕಥೆಯನ್ನ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ಲೇ ಚಿದು, ಏನೇ ಆದರೂ ನಾವೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇದ್ದೀವಿ, ಧೈರ್ಯವಾಗಿರು.
5. ವಿನಯ್.ಎಸ್,ಆರ್.- ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಈತ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಆದ್ರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಏನಿಲ್ಲ ಅಂದರೂ ಆಹಾರ ಖಾತೆ ಸಚಿವ ಅಂತೂ ಆಗೇ ಆಗ್ತಾನೆ. ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರ ತವರು ಜಿಲ್ಲೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಭವಿಷ್ಯದ ರಾಜಕಾರಿಣಿ. ನಮ್ಮ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನ ಅನ್ನದಾತ. ಈತ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಮೆಸ್ಸ್ ಗೆ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಪ್ರಿಫೆಕ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದನೆ ಅಂತ ಅವ್ನಿಗೇನೇ ಲೆಕ್ಕ ಇಲ್ಲ. ಹತ್ತು ರೂಪಯಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫಫ್ಸ್, ಒಂದು ಕೇಕ್ ಹಾಗೂ ಒಂದು ಟೀ ತರಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಐದು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನ ಉಳಿಸುವ ಕಲೆ ಈತನಿಗೆ ಕರಗತ. ಜೀವನವನ್ನ ಹೇಗೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನೊದನ್ನ ಇವನನ್ನ ನೋಡಿ ಕಲಿಯಬೇಕು. ಅಂದಹಾಗೆ, ಇವನ ಅಡ್ದಹೆಸರು "ಕಾಚಪ್ಪ". ಅದು ಯಾಕೆ ಬಂತು ಅಂತಾ ಮುಂದೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ.
6. ಮಹೇಶ್ ಮೂರ್ತಿ.- ಹೆಸರೇ ಹೇಳೊ ಹಾಗೆ ಮೂರ್ತಿ ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ , ಇವನ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಕೀರ್ತಿವಂತ. ಅಂದಹಾಗೆ ಕಾರ್ಯಗಳು ಅಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾ ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಕೆಲಸಗಳು. ಇವ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಹೋದ್ರೂ ಡಿಫ್ರೇಂಟಾಗಿ ಮಾಡೋ ಚಟ. ಆದ್ರೆ ದುರಾದೄಷ್ಟ ಅವೆಲ್ಲ ಹೊಗೆಯಾಗಿ ಹೋಗ್ತಾವೆ. ಅದಕ್ಕೆ "ಹೊಗೆ ಮೂರ್ತಿ" ಅಂತಾನೆ ಫೇಮಸ್. ಈತನ ಜನ್ಮಭೂಮಿ- ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆಯ, ಅಕ್ಕಮಹಾದೆವಿಯ ಊರಾದ ಉಡುತಡಿಯ ಪಕ್ಕದ ತಡಗಣಿ. ಪೂರಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ಇವನ ಕೊರೆತ ನಿಮಗೆ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ. ಹೊಗೆಯ ಕಥೆಗಳನ್ನ ಖಂಡಿತ ಮುಂದೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
7. ಪ್ರವೀಣ್ ಕುಮಾರ್. ಎನ್- ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಪುಟ್ಟಣ್ಣ "ಕಣಗಾಲ್". ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಈತ ಕಣಗಾಲಿನ ಊರಿನವನೆ, ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪಕ್ಕದೂರು ಅಷ್ಟೆ!! ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ತಲೆ. ನಾವು ಫರ್ಫಾಮ್ ಮಾಡಿದ ಭಕ್ತ ಪ್ರಹ್ಲಾದ ಮೂವಿ ಸ್ಫೂಫ್ ನ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದಿನ ಧ್ವನಿ. ನಿಜವಾಗಿಯು ಕಂಚಿನ ಕಂಟದ ಹುಡುಗ. ಆದರೆ ಈತನ ಹಿಂದಿ ಹಾಡುಗಳನ್ನ ಕೇಳಿದರೆ,ರ್ ರ್ ರ್ ರ್...ಬೇಡ ಬಿಡಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇರಿಟ್ಟೇಟ್ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಕೂಡ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳೊ ಸ್ವಭಾವ. ಆದ್ರೆ ಅಪ್ಪಟ ಸೋಂಭೇರಿ. ಕಥೆ ಹೇಳೋದರಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಒಮ್ಮೆ ಆತನೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಆತನ ಲವ್ ರಾತ್ರಿಯ ಕಥೆಯನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
8. ಗಿರೀಶ್.ಎಂ.ಟಿ- ನನ್ನ ರೂಂ ಮೇಟ್ ಕೂಡ. ಮಿಂಚಿನಂತ ವಾಲಿಬಾಲ್ ಆಟಗಾರ, ಅಥ್ಲೀಟ್, ರಸಿಕ, ಇನ್ನೊ ಏನೇನೋ..!!! ವಾಲಿಬಾಲ್ ಆಟದಲ್ಲಿ ಈತ ಹಾಕುವ ಗ್ಯಾಪ್ ಗಳಿಗೆ ಫೇಮಸ್. ಅದಕ್ಕೇ ಈತ "ಗ್ಯಾಪ್ ಗಿರಿಯಾ". ಮಳವಳ್ಳಿಯ ಮಳ್ಳ, ನಿದ್ದೆ ಬರದ ಎಷ್ಟೋ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಜೊತೆ ನೀಡಿದ ಹುಡುಗ( ಮಾತಿಗೆ ಮಾತ್ರ, ಏನೇನೋ ಯೊಚಿಸಬೆಡಿ). ಕ್ರಿಕೆಟನಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿರೊ ಸ್ಲೋ ಬಾಲನ್ನ್ ಈತ ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದ ಬೌಲ್ ಮಾಡಬಲ್ಲ. ಶೊಯೆಬ್ ಅಖ್ತರ್ ಸ್ಪೀಡನಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಹರ್ಭಜನನ ಸ್ಪೀಡನಲ್ಲಿ ಬೌಲ್ ಮಾಡೋ ಚಾತುರ್ಯ ಈತನದು.
9. ಪ್ರದೀಪ್.ಜಿ- ನಮ್ಮ ಸ್ಕಿಟಗಳ ಹೀರೋ. ನಮ್ಮ ಸ್ಕಿಟ್-ಗಳನ್ನ ಗೆಲ್ಲಿಸೋದರಲ್ಲಿ ಇವನ ಪಾತ್ರ ಕೂಡ ಅಪರಿಮಿತ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ತಂಡದಿಂದ ಅರ್ಧದಲ್ಲೆ ಬೇರ್ಪಡೆಯಾದವ. ಯಾಕೆ? ಹೇಗೆ? ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಬಹುಶಃ ಅವನ ಬಳಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಬಳಿಯೂ ಇಲ್ಲ.ನನ್ನ ಕಡೂರು ಊರಿನವನಾದ ಈತನ ಮೇಲೆ ಅದೇನೋ ಒಂದು ರೀತಿ ಅಭಿಮಾನ. ನಮ್ಮ ತಂಡದಿಂದ ದೂರಾದರೂ ನಮ್ಮವನೇ ಆದ "ಕಿಟ್ಟಿ".

ಇವರೇ ನಮ್ಮ ೨೦೦೧ ತುಂಟರ ಜೊತೆಗಾರರು. ನಮ್ಮ ತಂಡಕ್ಕೆ ಈ ಹೆಸರು ಬರಲು ಕಾರಣವೇನು ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಘಟನೆಗಳನ್ನ ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಬ್ಲಾಗ್-ಗಳ ತರುವಾಯ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮಗಳ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಪಯಣ ಮಾಡಿಸೋ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗು ನೆನಪಿಡಿ- ನಾವು "೨೦೦೧ರ ತುಂಟ"ರು.

JAI HO MOSQUITO..!!!

It’s been doing the rounds in all the leading newspapers and electronic media of the world for quite a sometime now. And, not quietly too, it’s infact buzzing its way around!
Yes, there is a new kid on the block, from the mother science.
I am talking about E-MOSQUITO or ELECTRONIC MOSQUITO as the scientists have named it. Sounds a bit weird name is it? From the ages, we all have been questioning silently as to what is the purpose for the existence of a creature like mosquito on this planet Earth, right? Not more than a nuisance it has been; but here we may find some answer to its existence. May be to teach a lesson or two to us by its very nature of work habits. Not getting it, ha?
Let me go one step at a time. All we know about mosquito is that it bites and sucks the blood, isn’t it? Have any of us just wondered as to, whenever a mosquito bites, we never feel the pain until the mosquito has completed its job of bite and suck!!! Only after its job that it leaves an impression of its work with a tiny inflammatory edema at the site of bite (and that too is due to an allergic phenomenon). Astonishing is the fact that, though its pricks and sucks the blood, we never see a drop of the blood spilled out or smeared to the skin around the bite!!! It’s all due to mechanism of bite wherein it sucks the blood of the quantity of micro-liters and though it pierces the skin and blood vessel wall, it never disturbs the nerves around to evoke the pain as such. Moreover it also counter injects a chemical substance into us during the bite that keeps the blood in its fluid state and not to clot as such. Fascinating isn’t it?
Now let us a give a little bit of work to our brains here; what if we can utilize this mechanism of a mosquito, for drawing the blood for sampling. I mean whenever we visit any hospital for any ill health, it’s almost become a routine to draw the blood and send the sample for testing. Though many adults (more so girls, is it?) do find it fearful to get a needle prick for blood sample, it’s really painful for kids and elderly people for sure. If we follow the principle of the mosquito to draw the blood, then, it will be a revolution. Isn’t it? Yes, that is what Now, electrical engineers at the Schulich School of Engineering at the University of Calgary have been successful in doing.
They have patented a device called the Electronic Mosquito or e-Mosquito. “Electronic Mosquito”, it is a patch the size of a deck of cards that is fitted with four micro-needles. No, it does not look like a little robot mosquito. The “mosquito” part of its name is due to its ‘biting’ action. The four needles are programmed to bite sequentially at certain intervals. The needles are all electronically controlled to be able to go through the skin deep enough to get blood from a capillary, but shallow enough so that it doesn’t hit a nerve. The result is an almost painless extraction of blood. This has found wide application, as of now for glucose testing. Diabetes, being a global phenomenon now, requires frequent blood glucose level monitoring and also a meticulous control of insulin levels during the treatment. So it really serves the purpose to utilize E-Mosquito for this reason; unique, yet gets the job done as desired.
Getting into the technical aspect of the basis of this device, its a device known as MEMS- MICRO ELECTRO MECHANICAL SYSTEMS. The objective of this research is to implement a MEMS-based microactuator with an integrated microneedle that meets all the necessary design requirements for controlled, automated skin penetration, blood extraction, and subsequent microneedle removal.If the above data makes you let out a sigh of “wow”; wait, the technology does not stop with the extraction of blood. Aside from simply drawing blood, each cell in the e-Mosquito is equipped with sensors that have the ability to measure sugar levels in the blood. The data can then be transmitted wirelessly to a device such as a computer or a monitoring instrument. This works like an alarm system in any banks. Anyone trying to break into the safe locker would be sensed and the alarm would go on. And in no time the cops will be on their duty. Similarly E-Mosquito system can even be attached to an alarm that can alert the patient or health care professionals once sugar levels reach the danger zone. This is of prime importance in case of elderly patients, particularly those living alone and away from anyone’s care (even we have heard of stories where our granny or anyone going for a bath and suffering a hypoglycemic shock which may prove fatal). In such cases the complete track record of the diabetic patient wearing this E-Mosquito (it can be worn as wrist band or an adhesive tape) will be updated to his/her physician and alarming the physician to take necessary action at the danger times. WOW!!!
Life seems to be getting so much more technological, but no complaints. This is just a case where a creature, which was once considered a waste, has provided the scientists some taste for their quest of knowledge. Jai ho mosquito; mean to say E_MOSQUITO!!!